Mijn microcosmos

Walibi en Parc Asterix

Posted on: 7 november 2007

Pretparken, ik ben er eigenlijk nooit graag naartoe gegaan. In allerlei machines heen en weer geschud worden, zoveel vond ik er niet aan. Dat je daarbij nog belachelijk veel moet betalen voor een inkomticket en je uren staat aan te schuiven voor dan 2 minuten rondgezwierd te worden, maakte het er ook niet beter op. Maar in augustus heeft Muzzle een paar lucky stars op zijn hoofd gekregen denk ik, want we vielen alsmaar in de prijzen : tickets voor Kuifje de musical, tickets voor Walibi en tickets voor Parc Asterix. Kuifje, daar zijn we vrij snel naartoe geweest, maar de tickets voor de parken bleven wat langer op zich wachten, en toen ze eindelijk aankwamen met de post was onze vakantie al gedaan. Eind oktober stond alweer een weekje vakantie naar ons te lonken en weg waren we. Voor mij was het toch 10 à 15 jaar geleden dat ik nog eens naar een pretpark was geweest dus dat maakte het extra spannend.

Walibi hebben we met vrienden gedaan. Wat voor mij startte als een dagje tegen mijn zin meegaan, is uiteindelijk reuzefijn geworden. ’t Was Halloween in ’t park en alles was mooi aangekleed : genoeg pompoenen om heel België van soep te voorzien. De Weerwolf, de houten montagne russe was de max. Gaat niet overkop, we moesten niet al te lang aanschuiven en ik heb het overleefd, allemaal positieve punten dus. Dat ik met een zeer klein hartje instapte is geheel terzijde. Wat heb ik geleerd : in een rollercoaster zitten is best wel fijn als je heel luid roept, als je stil bent is het al een pak minder. Verder hebben we nog de Calamity mine, de challenge of Tutankhamon, de Radja river, aqualibi en het 4D theater van Spongebob (dit laatste overigens niet op mijn verzoek).

3 dagen later was Parc Asterix aan de deur, na een vlotte rit, met onderweg een kleine ontbijtpicknick, waren we er helemaal klaar voor. De rollercoaster waarbij je 7 keer overkop gaat, de Gouderix, dat was een beetje teveel voor mij, geen probleem echter voor Muzzle. Na amper 10 min aanschuiven was hij al aan de beurt. Parc Asterix lijkt me meer een park om met kindjes naartoe te gaan want er zijn heel weinig attracties waar het kleine volkje niet op mag. De climax was de houten montagne russe (of een woodie zoals sommigen dat zeggen) Tonnerre de Zeus : de weerwolf uit Walibi is er niets tegen ! Wordt naar het schijnt beschouwd als een van de beste woodies van Europa. Ik vond het in ieder geval fantastisch, de mens die in het karretje voor ons afgevoerd moest worden met de ambulance waarschijnlijk iets minder. Op het einde van het seizoen waren er jammer genoeg al een paar attracties en een hoop kraampjes gesloten. Mijn aversie voor pretparken is inmiddels omgeslagen in een licht enthousiasme. Ik kijk al uit naar de volgende keer dat we gratis tickets winnen!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

%d bloggers liken dit: