Mijn microcosmos

Archive for januari 2008

Thais

Posted on: 29 januari 2008

thailandd.jpgDit weekend was het Thaise avond, georganiseerd door een lokale vereniging. De Thaise vrouwen van enkele leden van de vereniging stonden in voor het koken en de hele avond verliep op rolletjes. Net als in een chinees restaurant was ook hier veel te veel per persoon voorzien. sommige zaken waren licht pikant maar de meeste waren helemaal “mai pet”, niet pikant dus. De Thaise meisjes waren mooi in klassieke klederdracht uitgedost en tussen de verschillende maaltijden door werd er live Thaise dans getoond (niet door de vrouwen van maar door een ingehuurde danseres). Thaise dans is zo mijn ding niet maar wat een mooie kleren !!! Ik hou van Thailand : prachtige natuur (en dan bedoel ik niet enkel de zee en het strand), vriendelijke mensen, lekker eten zowel pikant als niet pikant, qua prijskaartje valt rondtrekken daar ook goed mee. Veel variatie; er is jungle, er is cultuur, er is zon en zee, er zijn gebieden waar amper toeristen komen en men spreek bijna overal wel een mondje Engels. Tip : gebruik geen volzinnen maar enkel kernwoorden. Met een boekje Thais voor op reis kan je ook daar waar geen toeristen komen je plan trekken. Alleen maar goede herinneringen aan Thailand maar dan hebben we toeristische trekpleisters ook proberen te vermijden. Door je reisroute nog maar een beetje te plannen kan je het hele “fuckie-fuckie” circus perfect vermijden. Hoe minder toeristen er in de buurt zijn, hoe vriendelijker de mensen. In 1 museum waren Muzzle en ik al even bezienswaardig als de dino-skeletten die daar gepresenteerd stonden. In een van de nationale parken waren we de eerste toeristen in dagen (weken) en onmiddellijk stonden 4 parkwachters klaar om ons uit te leggen wat de mooiste wandeling door het park zou zijn. Aah, ik wil terug !!!

We zijn indertijd verhuisd van een oud klein huisje naar een nieuwbouw. Ik was toen ongeveer 10 jaar en verhuizen was ongelofelijk spannend, ookal was het letterlijk maar een straat verder. Het nieuwe huis was fantastisch en toch heb ik alleen maar positieve herinneringen aan het oude huisje, waarschijnlijk omdat mijn ma alle miserie moest oplossen en wij kleine koters er niet echt een oog voor hadden dat er überhaupt miserie was. Een beschrijving zodat jullie je een beetje kunnen inleven :

  • Er was geen stromend water, we hadden wel een pomp buiten maar de laatste 2 jaar dat we daar woonden was ook die stuk. Mijn ouders hebben liters water aangesleept van bij mijn grootmoeder die wat verder in de straat woonde.
  • Er was natuurlijk ook geen WC binnen, de WC (zonder spoeling natuurlijk want er lag geen waterleiding) was buiten en in de winter vroor het deksel wel eens vast aan de bril. Brrr dat was koud en vooral niet fijn als je heel dringend moest.
  • Op de ramen hadden we in de winter steeds mooie ijsbloemen.
  • De vloer lag een beetje schots en scheef wat volgens mijn ma het dweilen er niet makkelijker op maakte.
  • De verwarming bestond uit een mazoutvuur in de woonkamer, de rest van het huisje bleef koud.
  • In de winter sierden de ijsbloemen niet alleen de ramen maar ook het plafond. Als het dooide moest mijn ma af en toe het plafond dweilen anders druppelde het teveel binnen. Moeder die het plafond dweilt, uit noodzaak, dat beeld blijft je wel bij moet ik zeggen.
  • Het huisje was zo vochtig dat onze kleren in de kleerkast beschimmelden.
  • De elektriciteit was zo zwak dat je de frigo moest uittrekken als je iets wou bakken in het oventje, anders sprongen de “plons” of de zekeringen zoals men dat met een mooi woord zegt.
  • De tuin was prachtig ! Bloemetjes, een jonge eik, een gigantisch grote hoogstam appelboom (de appeltjes waren niet te eten maar het was wel een pracht van een boom), en een al even grote en mooie perenboom.
  • Koken gebeurde op gas die aangevoerd werd in van die blauwe gasflessen. cottage.jpg

Toen vond ik het allemaal fantastisch ginder in dat huisje, nu heb ik een immense bewondering voor mijn ouders die het toch 10 jaar in zo’n omstandigheden hebben volgehouden, met kinderen erbij. Muzzle en ik wonen nu ook in een oud huis maar wow zo’n luxe dat we hebben in vergelijking met wat m’n ouders toen maar hadden! Stromend water ! Een droog huis ! Verwarming in meerdere kamers! Een WC binnen ! “Wees blij met wat je hebt” is echt wel van toepassing als je ziet van waar we -nog niet eens zo lang geleden- komen.

Vrijdag moest ik naar de tandarts om een klein gaatje te laten vullen. Geen probleem, ik ga liever naar de tandarts dan naar de kapper, om maar te zeggen, de tandarts met spuitjes en boortjes het jaagt me helemaal geen schrik aan. Misschien omdat ik als kleine meid een speelgoedje mocht kiezen als ik flink geweest was? Ik denk dat ik overigens in een of ander doosje nog steeds het allereerste groen armbandje zitten heb dat ik bij mijn allereerste bezoek bij de tandarts gekozen tandarts2.jpgheb. Maar spuitjes en boortje jagen me dus echt geen schrik aan. Dat spuitje duurt hooguit een paar seconden en als het deftig verdoofd is dan voel je het boren niet. Het vervelendste vind ik dat zuigertje dat je tong na een poosje als een echte goed uitgewrongen zeemlap doet voelen. De verdoving achteraf (lees de paar uur nadien) is hooguit vervelend maar ook niets om schrik van te hebben. De tandarts : no problemo. En ze begint altijd stipt op tijd dus wachten moet ik ook niet doen.

Muzzle zit in de informaticabranche. Dat houdt dan in dat hij op het werk hele dagen met computers aan de slag is. Maar daar houdt het natuurlijk niet bij op, ook thuis heeft hij een klein en bescheiden computerparkje draaien. Hij heeft momenteel 2 computers + laptop en wil er graag nog een derde computer bij. En dan heb ik nog mijn computer met alle bijhorende randapperatuur. Die computers zelf kunnen me niet zoveel schelen. Dat ze dag en nacht aanliggen vind al ietsje minder aangenaam (zowel qua veiligheid als uit milieuoogpunt) en alkabel.jpg helemaal erover is de nest kabels die daarbij vanachter het bureau komt piepen. Een kat zou er haar jongen niet in terugvinden. En van die kabelsystemen die lijken bij mij ook niet te werken. Waarschijnlijk zijn het er gewoon veel te veel, die kabels. Dan hebben we ook nog een massa dozen met reservekabels voor het geval dat…   Op sommige vlakken is Muzzle echt wel een hamster. Als we al onze kabels aan elkaar zouden knopen zouden we verder komen dan ik wil bedenken. Nu ja dozen in de kelder staan niet in mijn weg, dus dat hij maar hamstert, als hij daar blij mee is. Een muzzlehand is gauw …

mijn schoonmoeder is een schatje, als je nog maar even terloops vermeldt dat de friteuse het niet meer doet, begint ze spontaan uit te kijken naar een nieuwe.

De architect is zaterdagvoormiddag (naar mijn aanvoelen morgen want na de nieuwjaarsreceptie vrijdag zijn we nog met enkele collega’s gaan boemelen tot een stuk in de nacht) langsgekomen voor een verkennend gesprek. En dat eerste contact viel best mee.

Ik word lichtjes ongeduldig : Muzzle moet mijn nestkastje voor meesjes ophangen !!!

Muzzle is er in geslaagd de printer weer aan de praat te krijgen! Hiep hiep hoezee voor Muzzle !

Schoonbroer B heeft ons dit weekend geholpen om nog wat zaken naar het containerpark te brengen met de aanhangwagen (of met het remorqueske zoals wij dat wel eens plegen te zeggen). Dank u wel lieve B

Uitgaan is a) duur geworden, b) mijn recuperatie na een nachtje fuiven is niet meer je datje.

De lokale supermarkt is open op zondag voormiddag tot 12 u : het enige moment in de week dat alle kassa’s open moeten zijn om de toeloop volk te kunnen slikken. Wij stormden om 11.50 de winkel binnen met ons kar en 15 min later stonden we weer buiten: missie geslaagd. En we waren bijlange niet de laatsten die om 11.50 binnengingen.

Ik bak veel te weinig zelf brood de laatste tijd.

Iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken : de nieuwjaarsrecepties. Misschien met de familie of in een lokale vereniging en natuurlijk ook op het werk. Ik heb er morgen ook zo eentje voor de boeg. Het grappige is dat de nieuwjaarsreceptie verplicht aanwezig is. Jaja, verplicht. Concreet betekent dit dat je je bij afwezigheid mag gaan verantwoorden bij de directeur. Aan de ingang ligt een lijst klaar en daarop moet je bij het binnenkomen tekenen voor aanwezig. Onder het mom van  “personeelsvergadering” wordt die verplichting verklaard. In praktijk komt de “vergadering” er op neer dat de directeur een woordje zegt “Beste wensen… ” u kent dat wel en tot zover dan de vergadering. Laat de drankjes maar aanrukken en de hapjes ook natuurlijk.

Uiteindelijk is het best wel fijn om een aantal collega’s met andere uren nog eens terug te zien en wat nieuwtjes uit te wisselen. Want een receptie is toch het roddelmoment bij uitstek. Waarbij ik op het einde van de avond ongeveer de enige ben die nog niet weet dat die collega een affaire heeft en … enzovoorts en zo verder. Op een of andere manier kom ik dat soort nieuwtjes altijd als laatste te weten. En een heleboel kom ik waarschijnlijk zelfs nooit te weten. Niet dat ik het als een gemis aanvoel, integendeel, laat x maar flikflooien met y wat maakt het mij uit ??

Partners zijn niet mee uitgenodigd, daarvoor is er onvoldoende budget. Een beetje jammer, maar als ik denk aan al die partners die er zo wat voor piet snot bijstaan omdat ze toch niet kunnen meepraten (want a ja, het is nieuwjaarsreceptie van het werk) dan is het misschien maar beter zo. Ik zou zeker medelijden hebben met Muzzle moest hij meemoeten. De paar uitzonderingen zijn de de koppels die allebei bij ons werken, op de hele groep zijn er dan zo 2 à 3 koppels en de rest staat dan nu eens bij het ene groepje, dan weer bij het andere te kletsen. Waarschijnlijk zijn er ook weer een paar baby’s van de partij. Er is een heuse babyboom aan de gang onder de collega’s (hier dus ook al) en zo’n receptie is het ideale moment om de baby te showen en er dan in 1 keer van af te zijn. 70% van de vrouwen staat dan oooohh en aaah te kirren naast de maxi-cosi waarbij een ode aan die schattige kleine vingernageltjes nooit ver uit de lucht is. Uiteindelijk is zo’n nieuwjaarsreceptie van het werk zo leuk of zo saai als je het zelf maakt, en ik heb me al ieder jaar goed geamuseerd. Lachen met de ietwat dronken collega casanova die iedere single collega van het andere geslacht probeert binnen te draaien kan daarbij helpen.

Deze week, instant geluk en een Muzzle die me een beetje meewarig bekijkt als ik als een uitzinnig kind begin te roepen : “Kijk, KIJK !!! In onze tuin ! Een groene specht !!!” En daar zat ie dan, mooi in het gras beestjes of zoiets te zoeken. Zo’n mooi beest! Prachtig, en dat zat zomaar op ons gras te zitten. Waaaw. Dat heb ik dus gemist toen we nog in de stad woonden. De seizoenen en de diertjes. En nu zijn ze dus terug in m’n leven, de seizoenen en de diertjes en I like it, a lot. Terwijl ik de specht nog wat aan het bewonderen was, spiedde mijn oog over de tuin : toch geen stoute buurkat die dit prachtbeest als prooi zou willen ?? Gelukkig, geen mini-tijgers in de buurt. Er zijn er nochtans wat hier in de omtrek. Wij hebben ook een kat, maar die blijft binnen dus voor haar zijn de vogeltjes veilig. Als er iemand een goede manier weet om ook buurtkatten uit onze tuin weg te houden, graag tips. Alles hermetisch afsluiten zie ik niet zitten want dan kunnen bijvoorbeeld egeltjes er ook niet meer in.
clipped from www.koeheide.be

http://www.koeheide.be/foto/specht2.jpg
  blog it

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.