Mijn microcosmos

Archive for april 2012

Hou ik van dieren ? Natuurlijk wel, zeker de beesten die het wat moeilijker hebben om te overleven, die draag ik een warm hart toe. En wat steun in de vorm van centen voor Greenpeace of WWF.

Ik heb het echter niet zo voor huisdieren. We hebben zelf een kat, niet mijn keuze, maar mijn hubby had er een voor we elkaar leerden kennen. Dat beest van de hand doen enkel en alleen omwille van mij, dat vond ik ook wat overdreven. Maar als het aan mij ligt, dan is dat het eerste en laatste huisdier dat ik ooit in huis zal hebben.

Die dieren, die doen we daar geen plezier mee. Geef toe, heel dat is toch een grote commercie, huisdieren. De aankoop, het voer, snoepjes, leibandjes, kooien, eet- en drinkbakjes, … tot kleertjes toe. Zotte mensen ! Om nog niet te spreken van de ecologische voetdafdruk die het houden van een beestje met zich meebrengt.

Een middelgrote hond eet dagelijks ongeveer 300 gram gedroogd voer. Daarin zit 90 gram gedroogd vlees en 156 gram gedroogd graan verwerkt. Dat is 450 gram vers vlees en 260 gram graan per dag, ofwel 164 kilo vlees en 95 kilo graan per jaar.

Omgerekend levert dat een ecologische voetafdruk op van 0,84 hectare. Wie 10.000 kilometer per jaar rijdt met een Toyota Land Cruiser 4.6 verbruikt (aan brandstof en afschrijving van grondstoffen voor de bouw) 0,46 ha.

Een kat is wel een stuk bescheidener, maar nog steeds net zo klimaatonvriendelijk als een Volkswagen Golf . Voor de milieukosten van twee hamsters kun je ook een jaar lang naar een plasma-tv kijken en het bezit van een goudvis haalt nog altijd dezelfde ‘voetafdruk’ als twee mobiele telefoons. Aldus een artikel in New Scientist.

Schokkend, niet?!  Maar dat is niet mijn voornaamste drijfveer, ik hou gewoon niet van dieren dicht bij mij. Voor mezelf kan ik die keuze natuurlijk wel maken, maar de medemens rondom mij, dat is een ander paar mouwen. Mijn dier schoon dier, lijkt het credo wel te zijn. Dus honden aan de leiband ? Vergeet het maar. Honden op je eigen terrein houden? No way José. Deze voormiddag 3  loslopende honden gezien (een labrador, een jack russel en een rottweiler), en geen enkel baasje in de buurt, bij geen een van de drie !  Heel fijn als je met twee kleuters van drie jaar naar school stapt. Moedig ging deze angsthaas tussen de hond en de kleuters staan; wonderbaarlijk wat een moederinstinct niet al vermag.   Maar mijn voornemen om de kindjes met de fiets naar school te brengen is daarmee weer van de baan.

Katten zijn overigens geen haar beter. Die komen mijn tuin en de zandbak van de kinderen bevuilen. De katten van de buren, niet onze kat want die komt niet buiten.  Stel dat ik enkele dwergkonijntjes zou hebben en ik wil die snuffelige snuitjes wat meer plaats gunnen. Ik zet een deel van mijn tuin af met draad : de diertjes kunnen geen prison break meer doen; missie geslaagd! Fout gedacht, want de katten van de buren zouden zo’n lekker, weerloos en leuk speeltje niet lang laten rondhuppelen. De vrijheid van mijn hypothetische konijntjes wordt dus beperkt door andermans katten  op mijn terrein. Oneerlijk vind ik dat…  Als mensen dan gaan steigeren over de vrijheid van een kat, dan denk ik en de vrijheid van die konijntjes dan ? Een hond die andermans tuin binnendringt, ho maar, dat kan en mag niet, maar over andermans katten : geen woord. Nu heb ik zelf ook geen pasklaar antwoord i.v.m. het onderwerp : de vrijheid van de kat. Maar van sommige dieren wordt er meer getolereerd dan van andere!

Advertenties

Zij schreef erover in de gazet, en zij maakte zelf een nieuwe blog gewijd aan het onderwerp. En ik ? Ik heb nooit tot de categorie van “kopers” behoord. Shoppen, solden, helemaal niets leuk aan als je ’t mij vraagt! Kleren kopen dat is pure noodzaak, leuke kleren vinden is quasi mission impossible. In die mate dat als ik dan eens een dag ga shoppen, het een succes genoemd kan worden als ik met één zakje thuiskom, met nadruk op áls.

In 2011 kocht ik 3 keer kleren (waarvan 2 keer online), voor de kinderen en voor mezelf, mijn hubby heeft vorig jaar helemaal niets van nieuwe kleren in huis gehaald. En met helemaal niets bedoel ik dus ook geen ondergoed of kousen.  Niet nodig dus waarom dan toch kopen ?

Mode en trends, daar doen we niet aan mee, we hebben onze eigen stijl.  Zelf verslijt ik niet snel spullen, dus ik heb wel enkele broeken, pulls en t-shirts die 20 jaar oud zijn, zelfs schoenen en laarzen die toch wel 10 à 15 jaar oud zijn én nog steeds gedragen worden.  Het helpt wel om al jaren dezelfde maat te hebben natuurlijk ;o)   Weet je wat het is ? Als ik dan eindelijk iets naar mijn zin vind, dan ben ik daar zo blij om dat ik het ontzettend jammer zou vinden mocht het kapot gaan of mocht ik het niet héél lang kunnen dragen. En misschien is het enkel mijn indruk, maar nieuwe spullen lijken minder lang mee te gaan dan de “oldies” hier in huis. Jammer.


WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.