Mijn microcosmos

Archive for oktober 2012

In de natuur/biowinkel kocht ik poosje terug de bioburger mix “graanburger” van Joannusmolen. Het is een kant en klaar mix, je doet er wat water bij, schijven van maken, bakken en klaar. Praktisch, snel en handig ; staat er op de verpakking en dat is het ook. Aangezien het een droge mix is, kan je dit lang bewaren en dat is handig voor in noodgevallen.  De structuur van de burgers was ook prima, maar ik vond ze wel nogal zout. Misschien omdat we hier met zeer weinig zout koken, dat ik die zoute smaak niet meer gewoon ben?

 

Verder wil ik even deze website : Goed geweten onder de aandacht brengen. Je kan een profiel maken en op basis daarvan zien welke producten je wel of niet kan gebruiken. De site geeft zelf als voorbeelden voor profielen : “Geen synthetische kleurstoffen voor mij dank u”, “Ik wil geen kunstmatige zoetstoffen op mijn bord, met uitzondering van xylitol en maltitol” of “Ik wil meer vegetarisch eten, maar het maakt mij niet uit of er ergens dierlijk stremsel in zit”. Je kan dus heel persoonlijk instellen wat je wel of niet wil, handig voor de bewuste eter. (De site zegt ook duidelijk dat er teveel producten op de markt zijn om volledig te kunnen zijn, maar toch, een site waar je soms eens je ogen van opentrekt.)

 

Toen ik klein was, ben ik 1 keer naar het circus geweest. Ik herinner me dat ik er niet warm of koud van werd. Onlangs stond er een circus in de stad en het leek Manlief wel een leuk idee om er met de ukkepukken naartoe te gaan. En dat deden we dus. Bedenkingen daarbij :

  • ik loop nog steeds niet warm voor het circusgebeuren
  • een voorstelling duurt nog wat te lang voor onze kindjes (met een laatste half uur kleuter/peuter worstelen tot gevolg)
  • suikerspin, popcorn, flikkerende lichtjes, … allemaal dingen die de ogen uitsteken tijdens de pauze. Keihard moet je zijn als ouder, als je geen plakkerige kindjes met de handjes vol brol naar huis wil nemen. Echt keihard.
  • we zijn tegenwoordig verwend : met tv en internet in de woonkamer, zijn de circusacts plots niet zo spectaculair meer (terwijl het objectief nog steeds een hele prestatie is wat die mensen leveren, ik zie het mezelf, noch 100 andere doorsnee Vlamingen doen)
  • € 20 per volwassene betaalden we, dat zijn niet de duurste en ook niet de goedkoopste tickets. De ukkepukken mochten er voor niets in. € 40 voor 2 uur vermaak, dat is niet niks, uit ons standpunt bekeken. Maar dan denk ik aan het hele team, de tent, de wagens, … alles heeft zijn prijs en dan denk ik dat ze niet zo ver zullen komen, die circusmensen, met die €40 van ons.
  • Geen dieren in het circus, en dat is eigenlijk een goede zaak voor de beestjes. Dat mensen kunstjes willen opvoeren voor anderen is 1 ding, er is geen enkele reden om aan te nemen dat dieren ook zo zot zouden zijn.

Het circus, nog steeds mijn ding niet, maar ik hoop dat er nog steeds genoeg mensen wél enthousiast zijn, zodat de circussen kunnen blijven voortbestaan.

Om een of andere reden kreeg ik een staaltje Lenor Parfumelle. Ik ben niet vertrouwd met dit soort spul, maar in kleine lettertjes staat er “wasverzachter”, daarmee weet ik al voor welk bakje in de wasmachine dit bestemd is.

Dan lees ik de nog kleinere lettertjes : (letterlijk overgetypt)

WAARSCHUWING : Vloeibare wasverzachter kan de ontvlambaarheid van textiel verhogen. Meer doseren dan aanbevolen kan dit effect verhogen. Gebruik dit product niet:  *Op nachtkleding van kinderen of op kleding die vuurbestendig gemaakt is omdat de vuurbestendigheid kan verlaagd worden  *Op kleding gemaakt van zachte stoffen (zoals fleece, fluweel, badstof).

Waarom het niet op nachtkleding van kinderen mag, maar wel op dagkleding is mij een raadsel. Als het niet oké is voor (nacht)kinderkleertjes, dan kan het voor volwassenen ook niet super zijn.  Zijn er echt mensen die dit spul dagelijks gebruiken ?? Ik veronderstel dat die kleine lettertjes niet gelezen worden want anders durf je dat toch amper in je machine te doen?  Het lezen van de ingrediënten maakt het niet beter :

  • 5-15% kationogene oppervlakteactieve stoffen

Kationogene oppervlakteactieve stoffen zijn toxisch voor waterorganismen. Ze zijn echter gemakkelijk afbreekbaar en worden in een waterzuiveringsinstallatie goed verwijderd. Om deze reden zijn de concentraties in het oppervlaktewater zeer laag.
Gezondheidsrisico’s: Deze stoffen worden veel in wasverzachters gebruikt en blijven dus (deels) op het textiel achter. Tijdens het dragen van de kleding kan de huid dus steeds blootgesteld worden aan deze stoffen. Kationogene oppervlakteactieve stoffen zijn in principe in staat huidvetten en eiwitten in de huid op te lossen. Ze kunnen daardoor ingrijpen in allerlei processen in de huid die door enzymen gekatalyseerd worden, en daardoor irritaties veroorzaken. Uit onderzoek blijkt echter dat alleen de onverdunde oplossing van de wasverzachter werkelijk irriterend is. Allergene eigenschappen zijn niet aangetoond voor de ze stoffen.

Na dit te lezen is een mens direct gerustgesteld natuurlijk. *kuch*

  • Benzisothiazolinone

Benzisothiazolinon wordt hoofdzakelijk ingezet als biocide en fungicide. Verder wordt het gebruikt als conserveermiddel in emulsieve verven (samen met methylisothiazolinon), vernis, lijmen, wasmiddelen en brandstoffen.

Een biocide / fungicide dat aan je kleren blijft plakken en die je huid kan binnendringen. Fantastisch, daar zat ik altijd al op te wachten om bij mijn was te doen.

  • Parfums
  • Limonene

In het laboratorium kan limoneen geëxtraheerd worden uit sinaasappel-schillen d.m.v. eenvoudige stoomdestillatie. Limoneen wordt veel gebruikt als oplosmiddel voor vetten en als verfverwijderaar. Voor sommige stoffen kan het als grondstof dienen. Daarnaast is limoneen een veel gebruikte geur- en smaakstof. D-limoneen heeft een kenmerkende sinaasappelgeur, L-limoneen heeft een citroenachtige geur.

En wat doe ik er nu mee ? Bij het Klein Gevaarlijk Afval deponeren ?

We spreken het jaar 2007, Manlief en ondergetekende kijken huizen, in de hoop er ooit eentje te vinden dat we het onze kunnen noemen. Op dat moment zijn we al een jaar aan het uitkijken, lang niet altijd even intensief, maar toch, een jaar al. Het is een mooie dag in maart, het huis staat al een poosje op de markt en nog steeds niet verkocht. Iedere search op Immoweb klik ik het aan. Het heeft wel iets, maar echt warm word ik er niet van. “Laten we toch maar eens gaan kijken” zegt Manlief. Drie maand later zijn we de eigenaars van een huis met een kurkdroge kelder.

Dat was toen. Ondertussen hebben we geleerd dat een huis, ook ons huis “leeft”, het zet zich en op steeds dezelfde plaats komt er een haarbarstje in de muur, ook in de kelder. Dat is geen probleem als het grondwater laag staat, maar eens dit begint te stijgen, sijpelt het langs dat haarscheurtje binnen. Met een natte kelder tot gevolg.

De remedie : Rubson kelderwaterdicht. Hoera, het werkt… tijdelijk. Tot ook Hierin weer een haarscheurtje komt.  Terug naar af.

Een ander spoor dan maar; we schakelen een professional in. Een offerte van €5000 om dit euvel te verhelpen. We slikken eens en besluiten niet op dit voordeeltarief in te gaan.

We surfen nog wat rond op het www. Op een goede keer kom ik de producten van Thoro tegen. Scheuroverbruggend, dat blinkt in mijn ogen. Ik bel eens naar de firma, waar een vriendelijke dame mij direct doorverbindt met de technische dienst. Ik leg het hele probleem voor en de -ook uiterst vriendelijke- man in kwestie raadt me een product aan (hetzelfde wat ik dacht nodig te hebben). Ik moet zelf naar een locale verdeler vragen, want opdringerig zijn ze niet. Ook over de prijs word ik geïnformeerd “Het is wel geen goedkoop product hoor” (€ 250) evenals over de verpakking (een zak van 25 kg + een bidon van 7.5 l) allemaal zonder er naar te vragen.

De locale verdeler heeft het niet op stock maar kan het wel bestellen, een weekje wachten, vertelt men mij. 3 dagen later sleur ik de 25kg naar binnen.
De prijs was een €70 minder dan verwacht, ook dat is fijn.

En nu ? Nu is het afwachten. En hopen dat dit het definitieve einde is van de natte kelder saga.

Vorige zaterdag gingen we naar Veggielicious in Gent. Voornamelijk in een poging van ondergetekende om Manlief wat enthousiaster te krijgen voor vegetarische alternatieven. We eten al een keer of 3 per week vegetarisch, soms zelfs meer, maar dat is niet altijd met de volle goesting van Manlief. Als we vlees eten pas ik vaak de truc toe om een heel klein beetje vlees bij een veggie gerecht te doen. Bij voorkeur in kleine stukjes, zoals hamblokjes of zo, dat ziet er meer uit dan het is. En Manlief ziet stukjes vlees dus in het kopke is dat dan geen vegetarische maaltijd, ook al is het misschien maar 25g per persoon. Op termijn is het plan om diezelfde gerechten dan af en toe eens zonder vlees te maken, tot er op een mooie dag helemaal geen vlees meer bij gaat. Zo krijgen gerechten ook de tijd om ingeburgerd te geraken. Wat een sluwe plannen men  al niet moet bedenken om tot een vleesloos eetpatroon te komen, nietwaar?

Vele zaken werden geproefd en lekker bevonden. Manlief was dikwijls meer gewonnen voor de smaak dan ikzelf. Nepworst en zo, het kan me minder bekoren. Maar missie geslaagd dus.

Het was er aardig druk, en met onze ukkepukken erbij zat het er niet in om workshops of lezingen bij te wonen. Ik zag zelfs een paar BELM’s (Bekende EcoLevende Medemensen) van heel dichtbij, zoals lowimpactman, Madame Zsazsa, La Merlette Blanche, …

Soms had ik wel de indruk dat mensen massaal veel wilden proeven “want we moeten onze inkom er toch uithalen” (sic), en dat ging dan misschien ten koste van de standjes waar geen eten te scoren viel. Vooral op het doe-het-zelf marktje viel me dit op. Toch een beetje jammer, niet? Oh ja, de hoge verwachtingen met betrekking tot Lush werden niet ingelost. De stukken shampoo spraken me niet aan, noch de geur, noch het uitzicht. We blijven nog even de “Douce nature” van Bioplanet gebruiken, tot we shampoo-vrij worden, zoals Greenevelien.

Tags:

Ik hou van het openbaar vervoer, mijn favoriet hierbij is de trein, op de tweede plaats de tram met de bus als hekkensluiter. En toch maak ik er amper gebruik van. Als ik voor het werk eens naar Brussel moet, dan wel, met veel plezier zelfs want me door de ochtendfiles wringen dat zie ik niet zitten. Maar dagdagelijks het openbaar vervoer gebruiken zit er niet in. Voornamelijk uit praktische overwegingen.

Mijn werkgever heeft gebouwen op een stuk of 10 locaties, en ik moet op 3 daarvan aanwezig zijn (niet op hetzelfde moment natuurlijk, we houden ons mooi aan de regels van de quantumfysica).  Sommige verplaatsingen zijn ideaal, als ik op de locatie het dichtstbij werk bijvoorbeeld dan kan ik op 20 minuten op mijn werk staan, heen, met maar 500m te wandelen. Het probleem is de terugweg, waarbij ik de kinderen moet ophalen. Dat lukt dus niet.

Als ik op een wat verdere locatie werk, dan moet ik een beetje voor 7u ’s morgen de bus nemen om dan meer dan een uur onderweg te zijn, dat kilometertje stappen niet inbegrepen. De kinderen naar school of opvang brengen : evenmin inbegrepen. Dat met de kinderen wordt overigens een mission impossible, want de voorschoolse opvang begint pas om 7 uur. Met de auto doe ik er een klein half uurtje over.

Als ik ’s avonds werk, dan geraak ik niet terug thuis : er rijden geen bussen meer deze kant. Het is niet zo dat ik zo ontzettend laat werk, maar de laatste bus vertrek om 19u30. Met de trein ? De laatste trein vertrekt tegen een uur of tien ’s avonds, dus dat lukt, maar dan sta ik in een station, op 10 km van huis. Nog een half uur fietsen om dan tegen 23u thuis te komen zie ik niet zo zitten.

En dan zijn er de drukke weken waarbij ik ’s morgens op plek A werk, ’s middags opplek B en ’s avonds opnieuw op plek A. Met tussendoor ook nog de kinderen brengen en halen. Met auto is het al allemaal op een holletje, zonder auto is dit niet haalbaar.

Op het platteland wonen en het openbaar vervoer; het blijft vaak een moeilijke combinatie.


WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.