Mijn microcosmos

Archive for the ‘Geen categorie’ Category

Als kerstkadootje kreeg ik een hoesje voor mijn gsm. Een bamboe hoesje!! Super mooi vond ik en dat vind ik nog altijd. En bamboe, dat groeit snel, is natuurlijk dus ecologisch is het ook. Maar eerst wou ik het een poosje uittesten voor ik er hier iets over postte. bamboocase

Is het mooi ? Het is prachtig, vind je niet ? Je kan kiezen uit verschillende soorten hout zoals  walnoten, kersen of bamboe en je kan ook kiezen uit verschillende motiefjes. Manlief koos voor bamboe met motief van paardenbloempluizen; hij had niet beter kunnen kiezen! Die motieven worden er in gelaserd. Er zijn standaard figuren maar je kan ook voor een eigen ontwerp gaan. Het hoesje voelt ook leuk aan, glad, warm, natuurlijk.  Ik ben er nog steeds dol op. Ook de dienstverlening was heel correct.  De case bestaat uit twee delen die heel stevig rond de gsm in elkaar klikken. Heel stevig, want ik moet serieus trekken om de delen weer uit elkaar te krijgen. De gsm zit er echt mooi stevig in vast. Een viltje aan de binnenkant zorgt voor een zachte behandeling van je phone.

Nadelen ? Die zijn er jammer genoeg ook  : ik kon mijn lader niet in mijn gsm pluggen als de hoes er rond zat omdat de opening daarvoor niet helemaal correct was gepositioneerd. Toen ik de vraag stelde aan de makers (CreativeUseOfTech) kreeg ik heel snel antwoord : een beetje bijvijlen met een schuurpapiertje en dan lukt het wel. “Een beetje bijvijlen” was eerder “nog flink wat moeten bijvijlen” maar het resultaat is tiptop. Op tien minuten was het gebeurd en moeilijk was het ook niet.  Het laden lukt nu zonder dat ik er de case elke keer moet afhalen.

Hout mag dan wel een super materiaal zijn, als het een harde klap krijgt kan het barsten of erger nog breken. Zo ook bij deze case. De eerste keer viel mijn telefoon uit achterzak van zo’n twintig centimeter (ik zat gehurkt de veters van Zoonlief te strikken). Knal ! Een stuk van mijn gsm-case. Ik was er het hart van in, maar het was maar een klein stukje, zo weer eraan gelijmd en de schade is bijna niet meer te zien. De tweede keer schade : ik haalde mijn telefoon uit mijn handtas en er bleef een stuk (lees drie cm lang, een halve tot één cm breed) achter in de handtas. Geen idee hoe dit is kunnen loskomen, maar ook dit heb ik tamelijk onzichtbaar kunnen plakken. Mijn gsm heeft geen schram opgelopen, dus de case doet wat ie moet doen, maar is zelf nogal kwetsbaar.  Ik vrees dat een val van bijvoorbeeld een tafel het einde zal betekenen van de bamboo-hoes Met €30 is het ook niet de goedkoopste case die er te krijgen is.

Zou ik deze case aanraden? Absoluut ja, want ik blijf het fantastisch vinden en ik heb er al ontzettend veel positieve reacties op gekregen. Een aanrader maar alleen voor voorzichtige mensen !! Deze gsm-case in handen van Manlief zou geen week overleven, hij heeft dan ook een stevigere case rond zijn gsm.

groetjes Zelenka

Toen ik dit filmpje zag was het wel even schrikken, maar het is waar, onze twee ukkepukken doen ons ook in alles na, de goede zaken (veel groenten eten, flink helpen) en ook de minder goede dingen  zoals vanalles laten rondslingeren, al een eens vloek lanceren als iets niet lukt -Vaderlief let op u woorden!

En als ik naar mezelf en mijn broer kijk; we hebben allebei de uiterst rustige rijstijl van mijn moeder, die ons leerde rijden. Of onlangs, toen we een wafel zouden gaan eten met mijn schoonmoeder en de tearoom gesloten bleek, “Oh neen, ’t is geen waar hé, Djeezes, maar allez zeg, ….”  ging mijn schoonmoeder minuten lang door, precies zoals Manlief dat ook kan. Om dan in de tearoom er rechtover te belanden.

Kijk en ontdek hoe er naar u gekeken wordt.

groetjes Zelenka

 

Vorig jaar deed ik mee met “Dagen zonder vlees” en dat viel heel goed mee vegetarischvandaar dat ik daarmee verder ging. Nu, we aten al 4 tot 5 keer vegetarisch per week, dus was het niet zo’n grote aanpassing. Manlief en de kindjes eten nog steeds zo’n vijf keer per week vegetarisch, ik elke dag. Sinds januari ben ik nog een beetje strikter in de leer; ook op restaurant kies ik nu consequent voor een vegetarisch alternatief.

Geen vlees of vis kiezen bij het uit eten, dat is nog steeds niet vanzelfsprekend, jammer genoeg.  Een overzichtje van mijn ervaringen tot vandaag.

De Zwalmmolen (Zwalm) Op de kaart staan geen vegetarische opties tenzij de kaaskroketten of de omelet met fijne kruiden, naast een Manlief die voor een Ierse entrecôte met slaatje en frieten gaat, is dat gene vetten. Als ik vraag of er nog andere keuzes zijn, dan kan ik wel iets krijgen. Een groot bord, met heel veel soorten groentjes. Lekker en veel maar weinig origineel. Het hapje vooraf was wel met vlees dus dat werd doorgeschoven naar twee dankbare kindjes.

Biryani (Ronse) Een Indisch restaurant dat nog maar een paar maanden open is. Er staan ook vlees- en visloze gerechten op het menu: een voorgerecht en 3 hoofdgerechten. Ik koos voor Paneer en kreeg en bord vol schaaltjes en kommetjes met lekkers. Ook bij het hapje vertelde men erbij wat met en wat zonder vlees/vis was. Leuk dat er voor de kindjes een paar gerechtjes zijn zoals spaghetti Massala of hamburger Maharadja. Een ideale kennismaking met de Indische keuken voor ukkepukken.

Ter Biestmolen (Zwalm) Hier enkel een vegetarische salade op de kaart. Mijn hapje bij het aperitief wordt spontaan aangepast, attent is dat. Net zoals in de Zwalmmolen een bord vol groentjes. Het is veel, het is lekker. Origineel? Dat niet.

Maison D. (Ronse) Duurdere prijsklasse. Ik laat bij reservatie weten dat ik vegetariër ben en men stelt me een alternatief menu met vis voor. Als ik te kennen geef dat ik ook geen vis of schaaldieren eet, is dat geen enkel probleem. Er wordt zelfs gevraagd of zuivelproducten of eieren wel oké zijn. Men zei me dat de meeste klanten die zeggen vegetariër te zijn wel vis eten, vandaar hun veronderstelling. Eenmaal op restaurant krijg ik bij elke gang een prachtig alternatief gerecht, niet een doorslagje van Manlief zijn gerecht maar dan zonder vlees of vis.  Zeer lekker.  Zeer in orde. Zeer mooi ook.  Het is me een raadsel waarom deze ontzettend smakelijke vegetarische keuzemogelijkheid niet op de kaart staat.

Domestica (Gent) Ik telefoneer om twee plaatsjes te reserveren en zeg erbij dat ik vegetariër ben. Geen probleem zegt men. Enkele dagen later zitten we in de mooie roze zaal, krijgen de menukaart in handen en daarop staat onder de titel vegetarisch één gerechtje :  pasta met scampi. Als ik zeg dat ik geen dieren eet, dus ook geen scampi, dan vertelt men me leukweg dat ze me dan hetzelfde zullen geven zónder scampi. Bij gebrek aan iets anders kies ik daar dan maar voor. Mijn tafelgenoot kiest dezelfde pasta maar met scampi, en inderdaad, we krijgen hetzelfde maar bij mij zijn de scampi er niet bij. Mijn bord lijkt daardoor het mager uitgevallen broertje. Het hapje bij het aperitief was evenmin aangepast. Aan de positieve kant : het eten was lekker en toen we de rekening kregen, werd er voor mijn scampivrije pasta een paar euro minder aangerekend.

Bonaparte (Eke) Op de kaart staan er wel zes vegetarische hoofdgerechten, telkens aangeduid met het alom bekende “v met blaadje” symbool. Handig. Ik koos voor Superfood Salade rijk aan nutriënten met quinoa, linzen, goji bessen, hennepzaad, hummus, rode biet, camu camu en moerbei bessen.  Dat klonk best origineel vond ik, dus bestellen maar. Het was zeer lekker. Zeker een plaats om terug te gaan en een van de andere keuzes op de kaart uit te proberen.

Umi (Antwerpen) Sushi-wok-Oosters. Veel keuzemogelijkheden hier : Miso soep, drie soorten salade, vegetarische dim sum en mini-loempia, nigiri sushi met Japanse omelet of avocado, veggie handroll suhi, vier soorten vegetarische maki suhi, een in/out, een in/out special met mango en augurk of met mango augurk en omelet, bij de umi specials kan je kiezen voor een sweet lady, dat is een crunchy banana roll met omelet. Bij de futo maki kan je gaan voor de crunchy veggie. Er is zelfs een veggie menu met een 16 stuks mix van maki, nigiri en in/out. Naast de sushi is er ook nog keuze tot gebakken tofu met verse groenten en jasmijnrijst, Cassava; dat is kokosnoot curry met avocado, banaan, groenten,verse kruiden met jasmijn rijst. Ook tempura groenten zijn een mogelijkheid. Of een wok van verse eiernoedels met verse groentjes.  Hier kan je dus echt niet sukkelen qua keuzeopties.  Ik nam de vegetarische sushi menu en was daar best tevreden over.

 

Conclusie : het stukje vlees of vis op het bord blijft heilig, als je zo naar de menukaarten kijkt. Meestal vind je een of geen vlees/visvrije optie en die ene optie is dan ook wel eens een hoop sla. Ik zou zeggen : werk aan de winkel in de horeca want ik ben er van overtuigd dat, indien er meer originele gerechten op de kaart zouden staan, deze zeker ook gekozen zouden worden door vleeseters die wel eens iets nieuws willen proberen.

 

 

De laatste tijd is het wetsvoorstel van minister Turtelboom, dat voorstel in verband met de keuze van de familienamen bij de geboorte, regelmatig op de radio en tv.

Een goede zaak vind ik dat, dat ouders een keuze krijgen in de familienaam van hun boreling. Want het is fundamenteel oneerlijk dat een vrouw haar naam niet zou kunnen/mogen doorgeven.  Waar ik het in het huidig voorstel dan wel moeilijk mee heb, dat is dat de man de facto een vetorecht krijgt als het koppel geen overeenstemming bereikt. Ik vind dit je reinste discriminatie van de moeder, want zij heeft dat vetorecht niet. Foei minister Turtelboom, zo’n ongelijkheid in een wet gieten.

Voor alle koppels die overeenstemming bereiken is deze wet natuurlijk een goede zaak, daarin kan ik me helemaal vinden. Maar overeenstemming vinden, dat is soms moeilijk. Hier ten Huize Zelenka was de zoektocht naar een voornaam die we allebei mooi vonden al een bevalling op zich. Als er dan ook nog een discussie over de familienaam bij was gekomen, dan waren 9 maanden zwangerschap te kort geweest om die horde ook nog te nemen.

Dus standaard een dubbele familienaam (in de Spaanstalige landen lukt dat toch ook ?) en bij uitdrukkelijke vraag van de ouders; een van beide namen. En komen de ouders niet overeen, dan blijft het de standaard dubbele familienaam.  Ik zie echt niet in waarom een wet die voor meer gendergelijkheid moet zorgen, toch weer zou moeten uitdraaien op een de facto dominante positie voor de man.

http://www.radio1.be/hautekiet/dubbele-familienamen-geef-je-mening

Grappige combinaties bij dubbele familienamen. Bron foto : Radio 1

 

Je mag geen krant openslaan, geen radio opzetten, geen tv kijken of het wordt vermeld : we moeten met z’n allen langer werken. Later op pensioen, een werkloopbaan van 40 jaar, … allemaal goed en wel, ik ben daar ook niet tegen. Maar dan de praktijk :

Ik ken iemand die op een paar jaar van zijn pensioen “sterk gestimuleerd” werd op zijn openstaande ziektedagen op te nemen (onderwijs). Hij was er het hart van in. Hij werd afgeschreven met de boodschap van “plaats maken voor de jongere generatie”. Een gedreven en enthousiast leerkracht weg uit het arbeidscircuit en niet uit vrije wil.

Ik ken een vrouw die zwaar ziek werd, en na maanden herstel het fysiek te zwaar vond om fulltime terug te keren. De ziekteverzekering ging akkoord om haar halftijds te laten werken. Vier maanden, en toen moest ze kiezen voltijds thuis of voltijds terug werken. Ze is terug voltijds beginnen werken, maar na 6 maand is opnieuw uit : fulltime kan ze niet meer aan. Ze is halfweg de 50, wil graag nog werken, maar zo simpel is het dus niet.

Ik ken een man van begin de 60 die graag nog enkele jaren wil werken maar zijn bazen zijn hem liever kwijt dan rijk. Aangezien hij zelf nog niet op pensioen wil “moedigt” het bedrijf hem nu aan om vroeger te vertrekken door de administratieve lasten flink te verhogen.

Ik ken een vrouw die een maand voor haar 59ste verjaardag een brief krijgt van de gemeente met daarin allerlei informatie over op pensioen gaan, met wat er te beleven valt in de gemeente, met nuttige adressen voor meer informatie over stoppen met werken. Ze zit daar nochtans niet op te wachten.

Ik ken een man die op zijn 65ste op pensioen moest. Hoe jammer hij het ook vond, de wet zei dat hij niet langer mocht werken.

Wat voor een tegenstrijdige boodschappen worden er toch gegeven ?? Overal wordt er mee om onze oren geslagen dat we met zijn allen langer zullen moeten werken, maar in de praktijk worden werkwillige vijftigers en zestigers, mannen en vrouwen aan de kant geschoven door regelneverij, door bazen die liever jongere (en goedkopere) werknemers in dienst nemen.

Hieronder nog een inspirerende documentaire over zes vrouwen met een gemiddelde leeftijd van 80,  die toont dat oud allesbehalve hetzelfde is als afgeschreven. Je zou er goesting van krijgen om oud te worden ^_^  Ik heb alvast 47 minuten heel hard genoten.

Ze viel vorige week in de bus, zo’n enveloppe DifTar_kampioenmet een “ruitje”. “Enveloppen mee een ruitse, die zien we nie gèren kommen”, zei mijn grotemoe in den tijd. Want meestal betekende dat een factuur om te betalen, dus ze had wel gelijk, zoals grotemoe’s zo dikwijls gelijk hebben. Ik zag het al voor ik de omslag opendeed : het was er een van de Diftar. Voor wie er nog niet mee is met dat systeem : het restafval gaat in een groene container/vuilnisbak. In onze gemeente komt de vuilniswagen om de twee weken de container legen (als je hem buiten zet natuurlijk) en daarbij wordt gewogen hoeveel afval je meegeeft. O ja, en om de zes maand krijg je een factuur want je betaalt per kilo. Voor de periode januari tot juni betaalden wij … *tromgeroffel en spanning* … het belachelijk lage bedrag van € 9,20.  Wij gaven in totaal 36 kg restafval mee. Ik vind dat ontzettend goed meevallen voor een gezin van vier. Dat is 9 kilo per persoon op een half jaar of omgerekend een anderhalve kilo restafval per persoon, per maand. En we hebben daarvoor niet eens erg ons best moeten doen  : ik ben trots!

Het is zomertijd. Warm en de laatste dagen ook af en toe een ferme plensbui, alles wat er nodig is om de plantjes te laten groeien, de vruchten te laten rijpen, kortom overvloed alom.  Lekkere tomaatjes, paprika’s, meloenen, noem maar op. Die zitten vol met zaden en pitten, zaden en pitten die wij vaak niet opeten maar weggooien. Zou het niet mooi zijn om mensen te kunnen helpen met ons zaadjesafval ? Dit initiatief : zaden voor leven is prachtig. Wij verzamelen zaadjes uit onze vruchten, en elders worden ze gebruikt om te zaaien. Want zaaigoed is duur voor armen in het Zuiden. Win-win ! Ons kost het niets (of toch niet meer dan een postzegel) en daar maakt het een wereld van verschil.

Initiatiefnemer Willem Van Cotthem :

Ik vraag u geen financiële steun.

Het volstaat immers mij af en toe de zaden (pitten) toe te sturen die u aantreft in de vruchten die u zelf wel eens eet : meloenen, watermeloenen, pompoenen, paprika’s, avocado’s, papaya’s, eierplanten (aubergines) en andere.

Spoel deze zaden even in water, laat ze drogen op een bord (niet op een papier, want dat kleeft) en bezorg ze mij (liefst met de naam van de vruchtensoort die u meestal bij de aankoop vindt, bv. op een etiketje).

Hoe meer zaden, hoe liever, want het gaat om duizenden familietuintjes in Afrika, Azië en Zuid-Amerika en we willen alle families het plezier bezorgen van “uw” pitten te kunnen uitzaaien. Zo draagt ieder van u rechtstreeks bij tot het succes van ons project.

Hoe klein ook uw bijdrage moge wezen, hoe klein ook het pakje zaden dat ons toegezonden wordt, het zal altijd rechtstreeks leiden tot een verbetering van de levensstandaard van de armsten, zonder enige organisatorische of administratieve hinderpalen. Want : UW ZADEN KOMEN REGELRECHT BIJ DE ARMSTEN TERECHT.

Om af te sluiten nog een filmpje, Een, 15/01/2013


WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.